Nou, daar zit je dan. Zat je pas geleden nog in een puppyren met een heleboel broertjes en zusjes en 4 mama's, ben je nu opeens alleen, in een veel kleiner hok, met mensen die je niet kent en twee katten die je vanaf een veilige afstand zitten te bekijken.
Ondanks deze grote overgang - wat toch veel indruk moet maken op zo'n jong beestje - gedraagt Indy zich erg goed. We hebben toen we thuiskwamen wel even nodig gehad om duidelijk te maken dat we niet komen als hij piept of jankt, maar toen die boodschap eenmal was aangekomen was hij erg rustig. Daarnaast konden we meteen demonstreren dat als er echt iets is, dat we dan wel meteen komen aanstuiven, want meneer had het voor elkaar gekregen om zijn poot tussen de panelen van de puppyren vast te zetten. Ik geloof niet dat ik ooit sneller de trap afgerend ben ;-)
Hij had de eerste nacht wel op zijn vetbed+nestlappen geplast, waarna we deze alletwee maar even uit de ren gehaald hadden en vervangen door krantenpapier. Al snel liet Indy zien dat hij net als zijn moeder een hele slimme hond is, want hij heeft na een tweetal ongelukjes niet meer in de ren geplast en inmiddels ook al meer dan een dag niet meer binnen. Gisternacht was het wel nog misgegaan, maar dat was onze schuld, aangezien we zo moe waren dat we compleet door de wekker heengeslapen waren. We laten hem 2 keer per nacht even uit, maar omdat we pas anderhalf uur later wakker gemaakt werden door onze poes, Salieri, was het inmiddels te laat voor Indy ;-)
Op straat volgde hij in eerste instantie voorbeeldig, maar nu hij wat meer op zijn gemak begint te raken, krijgt hij ook steeds meer zijn eigen ideeën over wat we moeten doen wanneer we buiten zijn. Hij is ontzettend nieuwsgierig naar alles wat er te zien en te horen is en stuift over het algemeen op alle mensen af. Dat is nu nog geen probleem want de meeste mensen zijn op slag verliefd op hem. "Wat een schatje" "Wat een poepie", "Oh kijk toch eens wat een lief koppie" zijn veelgehoorde uitspraken.
Pepijn en ik staan er dan glimmend van trots naast, ook al hebben wij alleen maar de goede smaak gehad om hem uit te zoeken, hihi.
Indy vindt het ook geweldig leuk om met het touw te spelen, vooral als Pepijn of ik met hem meedoen. Daarbuiten is zijn favoriete speeltje echt wel het pluche bot dat in het pakket van de Collieclub zat. Hij gromt en blaft ernaar en springt er dan bovenop om hem eens grondig te laten zien wie de baas is. Wat echt grappig is, is dat hij tijdens het spelen ook geluiden maakt tegen zijn speelgoed, alsof hij ertegen praat.
De eerste dag heeft Indy nog niet zo goed gegeten (behalve de duck dan), maar nu hij wat meer op zijn gemak is lijkt hij wat eten betreft opeens ook heel erg op zijn moeder ;-) Ondanks zijn goede eetlust, lijkt hij snoepjes niet zo bijster interessant te vinden. Als je een trucje zoekt om hem zijn ren in te lokken, bijvoorbeeld, dan kun je beter een paar keer in het bot knijpen: als hij die hoort piepen dan rent hij zowat naar binnen.
Alles bij elkaar is Indy een hele slimme, ondernemende, vriendelijke en speelse pup. Zijn opvoeding zal nog best een hele kluif worden - haha, woordgrapje - maar eigenlijk hebben we het vrij makkelijk: het enige wat we moeten doen is hem niet verpesten!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten