We zijn weer een paar dagen verder met onze colliepup Indy en als er één ding duidelijk is, dan is het dat Indy dol is op spelen. Het maakt niet zoveel uit of dat met andere honden, mensen of zichzelf is.
Iedere keer als we buiten zijn, is hij ontzettend nieuwsgierig naar alle honden die we zien; hij begint meestal heel erg netjes en onderdanig: heel laag bij de grond, staart naar beneden en kop laag. Soms tijgert hij op zijn buik dichterbij... De meeste honden reageren hier erg goed op en willen wel even aan hem snuffelen. Zodra Indy even terug mag snuffelen is het hek echter van de dam: dat is het teken dat je elkaar nu kent en dan mag je ook met elkaar spelen! Meestal wacht hij geen seconde om de ander uit te dagen en negen van de tien keer heeft hij ook succes.
Onze benedenburen, bijvoorbeeld, hebben net iets eerder dan wij een pup gekregen. Loki is een tien weken oude, zwarte, flatcoat retriever die zijn baasjes dol maakt omdat hij maar niet moe te krijgen is. Ze gaan al heel vaak met hem wandelen, maar nog heeft Loki energie over. Indy heeft halverwege de week kennisgemaakt met deze wervelwind en de twee waren meteen dikke vriendjes: ze rolden over elkaar heen, bijtend, spelen, uitdagend en hun baasjes achter zich aan slepend in een race om de lijnen uit elkaar te houden :-) De vijf minuten die we de twee hebben toegestaan vonden ze alletwee niet genoeg, maar ze mogen natuurlijk nog niet te lang spelen in verband met hun heupen. Het baasje van Loki was bang dat Indy, omdat Loki groter is, getraumatiseerd zou raken van het ruwe spelletje. Wij maakten ons niet echt zorgen. Ten eerste bleef Indy zijn nieuwe vriendje uitdagen, ten tweede kwispelde hij enthousiast met zijn staart en ten derde toen Indy op een bepaald moment op zijn rug onder Loki lag en je hem eigenlijk nauwelijks nog kon zien onder de andere pup, was hij desondanks vrolijk op Loki's elleboog aan het bijten, zo relaxt als het maar kan.
Indy vindt het ook geweldig om met ons te spelen: op ons af komen 'puppyhuppelen' als we hem roepen, met het touw spelen of achter de bal aan rennen: hij vindt het allemaal prachtig. Toen we gisteren bij mijn ouders waren, heeft hij mijn vader tien minuten van zijn werk afgehouden, omdat hij zo leuk met mijn vader ging spelen. Daarnaast hebben mijn ouders een groot stuk grasveld achter hun huis, dat mooi omheind is, dus daar kon Indy lekker even zonder lijn rondrennen. Na afloop was hij compleet uitgeteld, zoals je kunt zien op de foto.
Daarnaast kan Indy ook heel goed zichzelf amuseren. Zoals ik al eerder schreef vindt hij het speeltje van de Collieclub geweldig. Maar ook het touw of zijn bot worden regelmatig door hem bedreigd voordat hij zijn tanden erin zet, al dan niet nadat hij er eerst bovenop is gesprongen. Dit lijkt wel op hoe hij zich gedraagd tegen de waterbak in het tweede filmpje. Op straat is ieder blaadje interessant en als hij een stok in zijn mond heeft dan loopt hij heel triomfantelijk naast je. Zo van: 'Kijk mij eens! Ik heb lekker een STOK!'
Vandaag had hij de bal gevonden toen hij binnen mocht rondsnuffelen. We laten hem vaak een keer per dag een paar minuutjes door de woonkamer lopen en een van de katten had de bal van het aanrecht naar beneden gegooid... tenminste, dat denk ik, want wij bewaren de bal normaliter niet op de grond ;-) Natuurlijk is de bal alleen voor buiten, maar Indy was er zo leuk mee aan het spelen dat we hem maar een minuutje zijn gang hebben laten gaan, ondanks de slechte ondergrond. Beneden staat een youtube-filmpje van onze 'voetbalcollie' zoals Pepijn hem genoemd heeft.
Ik denk dat het wel duidelijk is: Indy is een heerlijk spelebeest :-D
PS: Ons spelebeest groeit trouwens als kool: gisteren heeft Pepijn Indy gewogen en hij weegt al 4.9kg!
